دلایلی برای امیدوار بودن

کتاب و ادبیات- رمزگشانیوز؛ کتاب دلایلی برای امیدوار بودن (Reasons to Be Hopeful: What remains consoling, inspiring and beautiful) به ما یادآوری می‌کند که امید نه یک احساس سطحی، بلکه یک مهارت قابل پرورش است. این کتاب در قالب فصل‌هایی کوتاه و قابل فهم نوشته شده که هر کدام از آن‌ها به یکی از جنبه‌های امید و پیدا کردن معنا برای زندگی می‌پردازند.
نثر ساده، مثال‌های ملموس و رویکرد فلسفی نویسندگان کتاب، باعث شده است که مخاطب با هر سطحی از آشنایی با فلسفه، بتواند با کتاب ارتباط برقرار کند. در این کتاب با رویکرد آلن دوباتن (Alain de Botton)، یکی از نویسندگان و فیلسوفان معاصر در باب امیدواری آشنا می‌شویم. او با نگاهی انسان‌گرایانه و واقع‌گرایانه، فلسفه را به زندگی روزمره پیوند می‌زند.

روایتی فلسفی از امید، همراه با آلن دوباتن
آلن دوباتن بنیان‌گذار مؤسسه‌ی مدرسه زندگی است و کتاب‌هایی را در حوزه‌ی خودشناسی، روابط انسانی، معنا و احساسات به رشته‌ی تحریر درآورده است. کتاب دلایلی برای امیدوار بودن، یکی از آثار جذاب منتشرشده توسط این مؤسسه است. به باور آلن دوباتن، برای رسیدن به امید، باید ابتدا با تاریکی روبه‌رو شویم. او همچنین سه مرحله را برای رسیدن به امید معرفی می‌کند. مرحله‌ی اول پذیرش رنج و تاریکی است. پذیرش این امر که تمام ما انسان‌ها دردهای مشترکی داریم، تسلی‌بخش است.
مرحله‌ بعدی که آلن دوباتن در کتاب دلایلی برای امیدوار بودن ارائه می‌دهد، فاصله‌گذاری فلسفی است. به این معنا که باید با نگاهی از بالا به پایین به مشکلات نگاه کنیم تا متوجه کوچک بودن آن‌ها بشویم. پس از آن لازم است لذت‌های ساده و ایده‌های کوچکی را برای خود خلق کنیم تا به این وسیله انگیزه‌ای برای ادامه دادن به زندگی بیابیم و نور امید در دل ما روشن بشود؛ ایده‌هایی که همواره تسلی‌دهنده، الهام‌بخش و زیبا هستند.
کتاب دلایلی برای امیدوار بودن، توسط بهاره‌حسینی‌نیا به فارسی برگردانده شده و به همت نشر هنوز، در اختیار شما عزیزان قرار گرفته است.

این کتاب برای شما مناسب است اگر
با ناامیدی بسیار دست‌و‌پنجه نرم می‌کنید و انگیزه‌ای را برای ادامه دادن جستجو می‌کنید.
به مطالعه‌ی کتاب‌هایی با مضمون خودسازی و توسعه‌ی فردی علاقه‌مند هستید.
به دنبال کتابی تأثیرگذار هستید که مفاهیم فلسفی و معنای زندگی را با زبان ساده‌ای بیان کند.

در بخشی از کتاب می‌خوانیم
انسان غمگین هم مانند انسان رنجیده تنبیه شده است، اما هیچ‌وقت تا آن‌جا پیش نمی‌رود که رنجش را از دیگران بداند. حتی اگر بداند همسایه‌هایش سختی‌هایی مشابه آنچه او تجربه کرده از سر نگذرانده‌اند، باز این را بدیهی فرض می‌کند که آن‌ها هم پشت پرده مشغول دست‌وپنجه نرم کردن با مشکلات زندگی خودشان هستند. انسان غمگین تصور نمی‌کند زندگی برای عده‌ای آسان است، حتی آن‌هایی که در ظاهر از مزیت‌های بیشتری برخوردارند؛ او هرگز فریب لبخندهای تصنعی یا تجملات مادی را نمی‌خورد و البته حتی لحظه‌ای باور نمی‌کند که در پس این رنج‌ها عدالتی نهفته است. او درک می‌کند که تنبیه‌ سرنوشت ارتباط تنگاتنگی با شخصیت افراد ندارد. دنیا دادگاه یا محل امتحان نیست که حق کرده‌ها یا ناکرده‌ها را کف دستت بگذارد؛ هیچ فرایند خاصی بیمار شدن یا آسیب دیدن را توجیه نمی‌کند. فرد غمگین می‌داند که «شایستگی» نقش پررنگی در موفقیت یا شکست انسان‌ها ندارد؛ بیشتر فجایع تصادفی‌اند و نتیجۀ فرازوفرودهای دیوانه‌وار نیروی ویران‌گر سرنوشت.
تفاوت‌ میان انسان رنجیده و انسان غمگین در جهان‌بینی آن‌هاست. انسان رنجیده بی‌قرار است، آشفتگی‌اش تمامی ندارد و خشمش هرگز فروکش نمی‌کند. اما انسان غمگین آرام است. او کابوس‌هایی را که به واقعیت تبدیل شده‌اند به سرعت می‌پذیرد، چون همواره کم‌وبیش منتظرشان بوده است. او می‌تواند لبخند بزند یا حتی غمگینانه قهقهه سر بدهد. معمولاً عصبانی نمی‌شود، چون هیچ‌کس عصبانی‌اش نمی‌کند؛ او هرگز قرارداد شادی را امضا نکرده است که حالا با فسخ شدنش پریشان شود.