از خودت غافل نشو: درس‌هایی ساده اما عمیق برای خودسازی

کتاب و ادبیات- رمزگشانیوز؛ کتاب از خودت غافل نشو (You Deserve This Sh!t) نوشته‌ جردن تارور (Jordan Tarver)، با ارائه‌ی درس‌هایی کوتاه و عمیق، مسیر خودسازی و توسعه‌ فردی را برای مخاطب روشن می‌سازد. این اثر به شما یادآوری می‌کند که در میان هیاهوی زندگی روزمره و توجه به خواسته‌های دیگران، نباید نیازها و رؤیاهای خود را نادیده بگیرید. محتوای کتاب با بیانی صمیمی و مثال‌های ملموس، به خواننده کمک می‌کند تا با اولویت‌بندی درست و تقویت عزت‌نفس، گام‌های مؤثری در جهت تکامل شخصی بردارد و تعادل سالمی بین توجه به خود و دیگران ایجاد کند.
کتاب از خودت غافل نشو با تمرکز بر پذیرش خود و رهایی از الگوهای فکری محدودکننده، به شما می‌آموزد که چگونه مرزهای سالم تعیین کنید، نه بگویید و به دنبال شادی و رضایت درونی باشید. جردن تارور با زبانی رسا و بدون تعارف، به شما انگیزه می‌دهد تا مسئولیت زندگی خود را بر عهده بگیرید و به سمت اهدافتان حرکت کنید. این اثر برای هر کسی که احساس می‌کند در زندگی خود گم شده یا نیاز به تغییر دارد، یک راهنمای ارزشمند است. این کتاب خودیاری را لیلا فرهانی‌نژاد مقدم، پری ماه ابوالکاشف نوری، زهرا قیصری به فارسی ترجمه کرده‌اند و نشر ترنگ آن را منتشر کرده است.

نکوداشت‌های کتاب از خودت غافل نشو
•    این کتاب مثل یک گفت‌وگوی صمیمی با یک دوست خوب است. نویسنده با لحنی دوستانه و ملموس، راهکارهای عملی می‌دهد که باعث می‌شود خواننده واقعاً تغییر را شروع کند. (کاربر آمازون)
•    این اثر دقیقاً همان راهنمای خودیاری است که هر کسی در شروع مسیر رشد شخصی نیاز دارد. نثر آن ساده، قابل‌فهم و الهام‌بخش مثل یک انگیزه‌ی واقعی برای مسیر زندگی است. (کاربر گودریدز)

کتاب از خودت غافل نشو برای شما مناسب است اگر
•    به مطالعه‌ درس‌های کوتاه، انگیزشی و عملی برای رشد فردی علاقه دارید.
•    می‌خواهید عزت‌نفس خود را افزایش داده و مرزهای سالمی در روابط تعیین کنید.
•    به دنبال یک راهنمای ساده و روان برای ایجاد تعادل بیشتر در زندگی می‌گردید.
•    احساس می‌کنید در زندگی روزمره، اولویت‌ها و علایق خود را فراموش کرده‌اید.

در بخشی از کتاب می‌خوانیم
فکر می‌کنم با اطمینان بتوان گفت بسیاری از ما از داشتن روال روزانۀ یکنواخت لذت می‌بریم. به ما ساختار می‌دهد، زندگی را تحت کنترل نگه‌ می‌دارد، استرس روزانه را کاهش می‌دهد و (نمی‌دانم عبارت درستی است یا نه) به زندگی‌ جریانی عادی و منظم می‌دهد. این را با اطمینان می‌گویم؛ چون خودم تجربه‌اش را دارم: وقتی اوضاع زندگی راحت و رضایت‌بخش می‌شود، تمایل نداریم به دنبال فرصت‌های جدید برویم؛ چون آنچه داریم خوب و کافی است. چیزی که داریم آن‌قدر به ما حس خشنودی می‌دهد که احساس نمی‌کنیم به‌ تازگی نیاز داریم.
اما این حس باید نشانۀ خطری فوری باشد. برای من که این‌گونه است و می‌خواهم این موضوع را مطرح کنم تا برای شما هم نشانۀ خطر باشد. جدی می‌گویم، اعلام وضعیت اضطراری! ما اینجا یک مشکل داریم.
البته شما می‌توانید از آنچه دارید خرسند باشید و به دنبال فرصت‌ها نروید. اشکالی ندارد، حرف من این نیست که نباید این کار را بکنید؛ اما اگر مأموریت شما این است که به بهترین خود تبدیل شوید و حقیقتاً زندگی‌تان به حوزه‌های جدید گسترش یابد، فعل «اکتفا کردن» نباید در فرهنگ واژگان شما وجود داشته باشد.
اگر بیشتر می‌خواهید، اگر می‌خواهید مدام پیشرفت کنید، هرگز به سمت اکتفا کردن به آنچه دارید جذب نخواهید شد. باید برای فرصت‌ها ولع داشته باشید. باید طوری خواهان پیشرفت باشید که گویی ضربان قلبتان به آن بستگی دارد. باید آن فرصت‌های جدید را خارج از منطقۀ امن خود دنبال کنید؛ چون می‌دانید شما را به جایی می‌رساند که می‌خواهید بروید.
در اینجا می‌خواهم به شما بگویم که دید من نسبت به این موضوع در زندگی خودم چگونه است. من طوری زندگی می‌کنم که همیشه خواهان چیزهای بیشتری باشم. این سبک زندگی به این معنا نیست که از آنچه در حال حاضر دارم راضی یا خشنود نیستم، بلکه به این معنا است که می‌دانم ظرفیت بالقوه‌ای برای فرصت‌های جدید و بزرگ‌تری خارج از منطقۀ امن من وجود دارد که می‌تواند قفل سطح جدیدی از استعدادهای بالقوۀ من را بشکند.