مثبت اندیشی سمی

کتاب و ادبیات- رمزگشانیوز؛ مثبت‌اندیشی سمی چیست و چه زمانی اتفاق می‌افتد؟ آیا مثبت‌اندیشی همیشه چیز خوبی است؟ ویتنی گودمن (Whitney Goodman)، روان‌درمانگر آمریکایی، در کتاب مثبت اندیشی سمی (Toxic Positivity: Keeping it Real in a World Obsessed with Being Happy) به این پرسش و بسیار فراتر از این پاسخ می‌دهد و به شما کمک می‌کند در مواقعی که در شرایط بحرانی هستید و مثبت‌اندیشی به کار نمی‌آید، با نگرش و رفتار درست و بجا، رضایت و آرامش خاطر به دست آورید.
ویتنی گودمن در کتاب مثبت اندیشی سمی توضیح می‌دهد که «مثبت‌نگری سمی» چگونه در روابط، شبکه‌های اجتماعی، محیط کار و حتی درمان‌های روان‌شناختی نفوذ کرده است. او با مثال‌های واقعی و تجربیات بالینی نشان می‌دهد نادیده گرفتن غم، خشم، ترس یا ناامیدی نه‌تنها کمکی به رشد فردی نمی‌کند، بلکه باعث احساس گناه، تنهایی و فشار روانی بیشتر می‌شود. این کتاب به ما یاد می‌دهد که احساسات منفی بخشی طبیعی از تجربه انسانی‌اند و باید به آن‌ها فضا داده شود، نه اینکه با جملات انگیزشی سطحی خاموش شوند.
کتاب مثبت اندیشی سمی اثری است که تعادل را جایگزین افراط در خوش‌بینی می‌کند. این کتاب به شما می‌آموزد که «واقعی بودن» مهم‌تر از «همیشه شاد بودن» است و سلامت روان در صداقت عاطفی ریشه دارد، نه در انکار درد.
این کتاب با ترجمه‌ بهنود فرازمند و زهره نظام محله از انتشارات شما چاپ و منتشر شده است.

کتاب مثبت اندیشی سمی برای شما مناسب است اگر
•    با اضطراب، افسردگی یا فرسودگی عاطفی دست‌وپنجه نرم می‌کنید و از فشار دائمی برای مثبت بودن خسته شده‌اید.
•    درمانگر، مربی و علاقه‌مند به روان‌شناسی و خودشناسی هستید و می‌خواهید نگاهی واقع‌بینانه به مثبت‌اندیشی داشته باشید.
•    دوست دارید درک درست‌تری از احساسات و هیجانات خود داشته باشید.

در بخشی از کتاب می‌خوانیم
در لحظات بحران یا رنج، واقعی و غیر دروغین بودن مهم است. شیوه‌ای است که برای یکدیگر حضور پیدا می‌کنیم و نشان می‌دهیم که گوش داده و درک می‌کنیم. نمی‌توان همیشه و برای همه این کار را انجام داد؛ اما وقتی اهمیت دارد می‌توان آن را انجام داد. وقتی حضور ما دروغین نیست، به‌جای «مثبت‌اندیشی سمی» تأیید می‌کنیم شرایطی که دیگری دارد، واقعی است. همدردی می‌کنیم نه اینکه شرایط را خوب جلوه داده یا تجربه آن‌ها را انکار کنیم. ممکن است با نحوه مدیریت یا تفسیر آن‌ها از شرایط کاملاً موافق نباشید؛ اما واقعاً سعی به برقراری ارتباط با آن‌ها دارید و [برای دیدنشان] حضور بهم رسانید. با نشستن کنار آن‌ها و اجازه بیان کامل مشکلشان، در واقع می‌گویید که گوش می‌دهید. (البته به طریق مطمئنی که مرزهای شما زیر پا گذاشته نشوند).